چهل شب است که پای غم تو سوخته‌ایم            به اشک خویش و نگاه تو چشم دوخته‌ایم

چهل شب است نفس‌هایمان همه آه است            پُر از سکوت، پُر از گریه‌های ناگاه است

چهل شب است که مات غروب صحرائیم            چهل شب است که محو طلوع سرهائیم

چهل شب است ز دیـدار آب می‌سـوزیم            به یـاد هـق‌هـق طـفـل ربـاب می‌سـوزیم

چهل شب است خـدایا و نیست باورمان            سری به نـیـزه بـلـنـد است در برابرمان

سرت سـتـاره دنـبـالـه‌دار صحـراهاست            همیشه در شب تاریخ شعـله‌ات برپاست

زمـین مـزار شـهـیـدان تـوست سرتاسر            زمـانـه شـام غـریـبـان تـوست تا محشر

مـرا دلی‌ست که چـلـه‌نـشین ماتم توست            پـیــاده‌ای بـه ره اربـعـیـن مـاتـم تـوست

امیـد هـست مـرانی ز خـویـش ما را هم            رِعـایـتـی کـنـی إبـن‌الـسـبـیـل‌هـا را هـم

قـبـول کـن تو دلم را که زائر آمده است            بـبـین کـنـار قـدم‌هـای جـابـر آمـده است

تو گویی از قـفـس سینه خارج است دلم            میان گـرد و غـبـار طـویـرج اسـت دلـم

نهاده سر به بیابان شور و عشق و جنون            دویده است به شوق فرج ستون به ستون

ولایت است و شهادت شروع و مقصد ما            مسیـر زنـدگی ما: نـجـف به کـرب‌وبـلا

ز جای‌جای جهان گِرد دوست جمع شدیم            به لطف زلف پریشان اوست جمع شدیم